به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «طلوعکنارک» هر روز صبح یک صفحه قرآن بخوانیم.
—
آیه ۶۴:
قَالَ هَلْ آمَنُکُمْ عَلَیْهِ إِلَّا کَمَا أَمِنتُکُمْ عَلَىٰ أَخِیهِ مِن قَبْلُ ۖ فَاللَّهُ خَیْرٌ حَافِظًا ۖ وَهُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ
گفت: «آیا درباره او به شما اعتماد کنم، جز همانگونه که پیش از این درباره برادرش به شما اعتماد کردم؟ پس خداوند بهترین نگهبان است و او مهربانترین مهربانان است.»
آیه ۶۵:
وَلَمَّا فَتَحُوا مَتَاعَهُمْ وَجَدُوا بِضَاعَتَهُمْ رُدَّتْ إِلَیْهِمْ ۖ قَالُوا یَا أَبَانَا مَا نَبْغِی ۖ هَٰذِهِ بِضَاعَتُنَا رُدَّتْ إِلَیْنَا ۖ وَنَمِیرُ أَهْلَنَا وَنَحْفَظُ أَخَانَا وَنَزْدَادُ کَیْلَ بَعِیرٍ ۖ ذَٰلِکَ کَیْلٌ یَسِیرٌ
و هنگامی که بارهای خود را گشودند، دیدند کالایشان به آنان بازگردانده شده است. گفتند: «ای پدر! چه میخواهیم؟ این کالای ماست که به ما بازگردانده شده؛ و (با رفتن) خانوادهمان را آذوقه میرسانیم و برادرمان را نگهبانی میکنیم و یک بار شتر (اضافه بر سهم) میافزاییم؛ این پیمانهای آسان (و کم) است.»
آیه ۶۶:
قَالَ لَنْ أُرْسِلَهُ مَعَکُمْ حَتَّىٰ تُؤْتُونِ مَوْثِقًا مِّنَ اللَّهِ لَتَأْتُنَّنِی بِهِ إِلَّا أَن یُحَاطَ بِکُمْ ۚ فَلَمَّا آتَوْهُ مَوْثِقَهُمْ قَالَ اللَّهُ عَلَىٰ مَا نَقُولُ وَکِیلٌ
گفت: «هرگز او را با شما نخواهم فرستاد تا آنکه پیمانی (محکم) از خدا به من بدهید که حتماً او را نزد من بازگردانید، مگر آنکه (نیرویی) بر شما چیره شود (و نتوانید).» پس چون پیمان خود را به او دادند، گفت: «خداوند بر آنچه میگوییم، وکیل (و گواه) است.»
آیه ۶۷:
وَقَالَ یَا بَنِیَّ لَا تَدْخُلُوا مِن بَابٍ وَاحِدٍ وَادْخُلُوا مِنْ أَبْوَابٍ مُّتَفَرِّقَهٍ ۖ وَمَا أُغْنِی عَنکُم مِّنَ اللَّهِ مِن شَیْءٍ ۖ إِنِ الْحُکْمُ إِلَّا لِلَّهِ ۖ عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ ۖ وَعَلَیْهِ فَلْیَتَوَکَّلِ الْمُتَوَکِّلُونَ
و گفت: «ای پسران من! از یک در (شهر) وارد نشوید، بلکه از درهای پراکنده وارد شوید؛ و من هیچ (چیزی از قضای) خدا را از شما دفع نمیکنم؛ فرمان (و حکم) جز برای خدا نیست؛ بر او توکل کردم و توکلکنندگان باید بر او توکل کنند.»
آیه ۶۸:
وَلَمَّا دَخَلُوا مِنْ حَیْثُ أَمَرَهُمْ أَبُوهُم مَّا کَانَ یُغْنِی عَنْهُم مِّنَ اللَّهِ مِن شَیْءٍ إِلَّا حَاجَهً فِی نَفْسِ یَعْقُوبَ قَضَاهَا ۚ وَإِنَّهُ لَذُو عِلْمٍ لِّمَا عَلَّمْنَاهُ وَلَٰکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لَا یَعْلَمُونَ
و هنگامی که از همانجا که پدرشان فرمان داده بود وارد شدند، (این کار) هیچ (قضای) خدا را از آنان دفع نمیکرد، جز حاجتی که در دل یعقوب بود و آن را انجام داد؛ و بهراستی او (یعقوب) به سبب آنچه به او آموخته بودیم، دارای دانش بود، ولی بیشتر مردم نمیدانند.
آیه ۶۹:
وَلَمَّا دَخَلُوا عَلَىٰ یُوسُفَ آوَىٰ إِلَیْهِ أَخَاهُ قَالَ إِنِّی أَنَا أَخُوکَ فَلَا تَبْتَئِسْ بِمَا کَانُوا یَعْمَلُونَ
و هنگامی که بر یوسف وارد شدند، برادرش (بنیامین) را نزد خود جای داد (و در گوشی) گفت: «من بهراستی برادر تو هستم؛ پس از آنچه آنان انجام میدادند، غمگین مباش.»
انتهای خبر /
