به گزارش پایگاه خبری تحلیلی《طلوعکنارک 》هر روز صبح یک صفحه قرآن بخوانیم.
آیه ۱۱۸:
وَعَلَى الثَّلَاثَهِ الَّذِینَ خُلِّفُوا حَتَّىٰ إِذَا ضَاقَتْ عَلَیْهِمُ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَیْهِمْ أَنفُسُهُمْ وَظَنُّوا أَن لَّا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلَّا إِلَیْهِ ثُمَّ تَابَ عَلَیْهِمْ لِیَتُوبُوا ۚ إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ
و (نیز) بر آن سه نفر که (از جهاد تبوک) بازماندند (و توبهشان پذیرفته شد)، تا آنگاه که زمین با همه فراخیاش بر آنان تنگ شد و در دلهایشان (از شدت اندوه) تنگ گردید و دانستند که از خدا هیچ پناهی جز به سوی او نیست؛ سپس (خدا) توبه آنان را پذیرفت تا توبه کنند؛ به راستی که خداوند بسیار توبهپذیر و مهربان است.
آیه ۱۱۹:
یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَکُونُوا مَعَ الصَّادِقِینَ
ای کسانی که ایمان آوردهاید! از خدا پروا کنید و با راستگویان باشید.
آیه ۱۲۰:
مَا کَانَ لِأَهْلِ الْمَدِینَهِ وَمَنْ حَوْلَهُم مِّنَ الْأَعْرَابِ أَن یَتَخَلَّفُوا عَن رَّسُولِ اللَّهِ وَلَا یَرْغَبُوا بِأَنفُسِهِمْ عَن نَّفْسِهِ ۚ ذَٰلِکَ بِأَنَّهُمْ لَا یُصِیبُهُمْ ظَمَأٌ وَلَا نَصَبٌ وَلَا مَخْمَصَهٌ فِی سَبِیلِ اللَّهِ وَلَا یَطَئُونَ مَوْطِئًا یَغِیظُ الْکُفَّارَ وَلَا یَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَّیْلًا إِلَّا کُتِبَ لَهُم بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَا یُضِیعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِینَ
اهل مدینه و بادیهنشینان پیرامون آنان را نسزد که از (همراهی با) رسول خدا تخلف ورزند و جانهای خود را از جان او عزیزتر دارند (و خود را به خطر نیندازند). این (تخلف) از آن روست که هیچ تشنگی و خستگی و گرسنگی در راه خدا به آنان نمیرسد و هیچ گامی بر جایگاهی که کافران را به خشم آورد، برنمیدارند و از دشمن هیچ غنیمتی به دست نمیآورند، مگر اینکه به سبب آن، عمل صالحی برایشان نوشته میشود؛ به راستی که خدا پاداش نیکوکاران را تباه نمیکند.
آیه ۱۲۱:
وَلَا یُنفِقُونَ نَفَقَهً صَغِیرَهً وَلَا کَبِیرَهً وَلَا یَقْطَعُونَ وَادِیًا إِلَّا کُتِبَ لَهُمْ لِیَجْزِیَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا کَانُوا یَعْمَلُونَ
و هیچ هزینهای (در راه خدا) – چه کوچک و چه بزرگ – انفاق نمیکنند و هیچ درهای را (برای جهاد) طی نمیکنند، مگر اینکه برایشان (در نامه اعمال) نوشته میشود، تا خداوند آنان را به نیکوترین اعمالی که انجام میدادند، پاداش دهد.
آیه ۱۲۲:
وَمَا کَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِیَنفِرُوا کَافَّهً ۚ فَلَوْلَا نَفَرَ مِن کُلِّ فِرْقَهٍ مِّنْهُمْ طَائِفَهٌ لِّیَتَفَقَّهُوا فِی الدِّینِ وَلِیُنذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَیْهِمْ لَعَلَّهُمْ یَحْذَرُونَ
و (چنان نیست که) همه مؤمنان (برای جهاد) کوچ کنند؛ پس چرا از هر گروهی از آنان، گروهی (برای جهاد) کوچ نمیکنند تا (در کنار آن) در دین آگاهی یابند (و با فراگیری دانش) و قوم خود را هنگامی که به سویشان بازگشتند، بیم دهند، باشد که آنان (از مخالفت با خدا) بپرهیزند؟
انتهای خبر/
