به گزارش پایگاه خبری تحلیلی《طلوعکنارک》این زنجیره حوادث با سخنرانی تاریخی امام خمینی(ره)آغاز شد؛ جایی که طنین صدای امام خمینی (ره) با صلابتی بیمانند، حقیقت را بر گونهی ظلم میکشید، ایشان با تشبیه حکومت پهلوی به یزید، مرز میان حق و باطل را روشن کردند و با آن سخنرانی تاریخی، بذر بیداری را در دل ملت کاشتند که هیچ سرکوبی توان ریشهکن کردن آن را نداشت.
در تاریکیهای نیمهشبِ ۱۵ خرداد، مأموران امنیتی با محاصره خانه امام و یورش به حرمت آن خانه، سعی در خاموش کردن این شعله را داشتند، اما با دستگیری ایشان و انتقال به زندانهای پناهگاه ظلم، به جای فروکش کردن خشم، جرقهای در دل ملت زده شد که در لحظه، به آتشی عظیم در تمام پهنای کشور بدل گشت.
صبح روز ۱۵ خرداد، صدای فریاد مردم در تهران، قم، شیراز و مشهد، آسمان را شکافت، با شعار پرقدرت «یا مرگ یا خمینی»، تودههای بیباک به خیابانها آمدند تا نشان دهند که اسارت یک رهبر، هرگز به معنای شکست یک آرمان نیست، مردم با جان خود نشان دادند که حق، حتی در میان فشردگی و محاصره نیز، راه خود را مییابد.
نیروهای نظامی با تیراندازی مستقیم و سرکوب بیرحمانه، سعی در بازداشتن این سیل خروشان داشتند؛ اما هر قطره خونی که بر زمین ریخت، به سوختی برای پیروزی انقلاب اسلامی تبدیل شد، این قیام، همان «آتش زیر خاکستر» بود که صبر مردم را به خروش بدل کرد و در نهایت، دامن حکومت پهلوی را گرفت و آن را به سوی سقوط سوق داد.
امروز، یادآوری آرمانهای این روز، نه یک وظیفه، که یک ضرورت است. خونهای مظلومانه ریخته شده در ۱۵ خرداد، میراثی است که باید در کلام دولت، در تصمیمات مجلس و در قلب هر ایرانی زنده بماند، ما باید با وفاداری به این مسیر، از شکوه این پیروزی و عظمت این ایستادگی، در تمام نسلها پاسداری کنیم.
انتهای خبر/
