هزینههای تأمین خوراک و جوجه، دشواری حملونقل، نبود بازار فروش مطمئن و محدودیت زیرساختهای کشتار و فرآوری، از جمله موانعی است که میتواند انگیزه تولیدکنندگان برای توسعه فعالیت را کاهش دهد؛ مسائلی که ضرورت ورود جدی دستگاههای متولی و حمایت عملی از فعالان این حوزه را برجسته میکند.

هزینه تولید و بازار فروش؛ دو مانع پیش روی پرورشدهندگان
علیاکبر نارویی، یکی از پرورشدهندگان شترمرغ در شهرستان هامون در گفتگو با خبرنگار گروه اقتصادی پایگاه خبری تحلیلی «عصرهامون» با اشاره به ظرفیت این فعالیت در منطقه بیان کرد: پرورش شترمرغ با توجه به سازگاری نسبی این پرنده با شرایط آبوهوایی گرم و خشک سیستان، فرصت مناسبی برای توسعه دامپروری و ایجاد اشتغال به شمار میرود.
وی افزود: این فعالیت در صورت مدیریت صحیح و تأمین امکانات مورد نیاز میتواند درآمد مناسبی برای تولیدکنندگان ایجاد کند، اما هزینههای خوراک، نگهداری و تأمین جوجه از جمله چالشهایی است که فعالان این حوزه با آن مواجه هستند.
این پرورشدهنده با اشاره به مشکلات عرضه محصولات تصریح کرد: یکی از دغدغههای اصلی تولیدکنندگان، نبود بازار فروش پایدار و زیرساختهای کافی برای کشتار و فرآوری محصولات است؛ بهگونهای که گاهی پس از صرف هزینه و زمان برای پرورش، عرضه محصول با مشکلاتی همراه میشود و این مسئله بر درآمد نهایی تولیدکننده تأثیر میگذارد.
نارویی ادامه داد: افزایش هزینه نهادههای دامی و حملونقل نیز فشار مضاعفی بر فعالان این حوزه وارد کرده و ارائه تسهیلات مناسب و حمایتهای مالی میتواند زمینه استمرار فعالیت و توسعه واحدهای پرورشی را فراهم کند.
کشتارگاه تخصصی؛ حلقهای که تکمیل آن ضروری است
وی با تأکید بر ضرورت ایجاد زیرساختهای مورد نیاز در شهرستان هامون گفت: راهاندازی کشتارگاه اختصاصی شترمرغ در منطقه میتواند هزینههای انتقال را کاهش دهد، روند عرضه محصولات را تسهیل کند و اطمینان بیشتری برای توسعه فعالیت در میان تولیدکنندگان به وجود آورد.
این فعال حوزه دامپروری خاطرنشان کرد: تأمین نهادههای مورد نیاز، ارائه آموزشهای تخصصی، حمایت تسهیلاتی و نظارت مستمر دامپزشکی از جمله اقداماتی است که برای توسعه این صنعت ضرورت دارد.

نظارت بهداشتی باید از پرورش تا عرضه ادامه داشته باشد
داریوش سرگزی، سرپرست اداره کل دامپزشکی سیستان و بلوچستان در گفتگو با خبرنگار گروه اقتصادی پایگاه خبری تحلیلی «عصرهامون» با اشاره به ظرفیت پرورش شترمرغ در استان بیان کرد: این فعالیت به دلیل سازگاری نسبی با اقلیم گرم و خشک و ظرفیت مناسب تولید گوشت، از فرصتهای قابل توجه برای توسعه دامپروری و ایجاد اشتغال در منطقه به شمار میرود.
وی افزود: نظارت بر وضعیت بهداشتی جایگاههای پرورش، تغذیه، پایش بیماریها، ضدعفونی و کنترل جابهجایی پرندگان از مهمترین اقدامات دامپزشکی برای حفظ سلامت گلهها و جلوگیری از انتشار بیماری است.
سرگزی با تأکید بر ضرورت استمرار نظارت بهداشتی در تمام مراحل تولید تصریح کرد: کنترلهای دامپزشکی باید از مرحله پرورش تا حملونقل، کشتار، بازرسی لاشه و عرضه فرآوردههای دامی ادامه داشته باشد تا از ورود محصولات ناسالم به چرخه مصرف جلوگیری شود.
وی همچنین از قرار داشتن یک واحد کشتارگاه اختصاصی طیور در شهرستان هامون در مرحله تأسیس خبر داد و گفت: تکمیل این زیرساخت میتواند به تقویت ظرفیت کشتار و فرآوری بهداشتی و تکمیل زنجیره تولید در استان کمک کند.
سرپرست اداره کل دامپزشکی سیستان و بلوچستان خاطرنشان کرد: توسعه پایدار صنعت پرورش شترمرغ علاوه بر افزایش ظرفیت تولید، به تکمیل زیرساختهای فرآوری و عرضه و رعایت الزامات بهداشتی در تمام حلقههای زنجیره نیاز دارد.
از ظرفیت اقلیمی تا رونق اقتصادی؛ حلقه مفقوده کجاست؟
پرورش شترمرغ در شهرستان هامون و دیگر مناطق مستعد سیستان و بلوچستان میتواند زمینهای برای تنوعبخشی به تولیدات دامی، ایجاد فرصتهای شغلی و افزایش درآمد فعالان بخش کشاورزی و دامپروری باشد؛ اما عبور از مرحله فعالیتهای محدود پرورشی و رسیدن به تولید اقتصادی و رقابتپذیر، نیازمند رفع موانعی است که در بخش تأمین نهاده، هزینههای تولید، بازاررسانی و زیرساختهای فرآوری وجود دارد.
در این میان، صرف اعلام احداث یک کشتارگاه برای اطمینان از تکمیل زنجیره تولید کافی نیست و باید مشخص شود زیرساخت در حال تأسیس شهرستان هامون از نظر فنی و مجوزهای بهداشتی، امکان کشتار و فرآوری شترمرغ را نیز دارد یا خیر؛ موضوعی که پاسخ روشن متولیان را میطلبد.
از سوی دیگر، جهاد کشاورزی بهعنوان متولی توسعه بخش تولید باید درباره تعداد واحدهای فعال پرورش شترمرغ، میزان تولید، ظرفیت اشتغال، وضعیت حمایتهای تسهیلاتی و برنامه خود برای توسعه این فعالیت در استان اطلاعات دقیق ارائه کند.
آنچه امروز برای تبدیل پرورش شترمرغ به یک فرصت اقتصادی واقعی در سیستان ضرورت دارد، عبور از نگاه صرفاً ظرفیتمحور و حرکت به سمت حمایت عملی از تولیدکنندگان است؛ مسیری که با تأمین نهاده، کاهش هزینههای تولید، ایجاد بازار مطمئن، تکمیل زیرساختهای تخصصی و پیوند دادن حلقههای پرورش، کشتار و فرآوری امکانپذیر خواهد شد.
انتهای خبر/









































