به گزارش پایگاه خبری تحلیلی《طلوعکنارک》 هر روز یک صفحه قرآن بخوانیم
سوره اعراف، آیات ۵۲ تا ۵۷
آیه ۵۲
وَلَقَدْ جِئْنَهُم بِکِتَابٍ فَضَّلْنَاهُ عَلَىٰ عِلْمٍ هُدًى وَرَحْمَهً لِّقَوْمٍ یُؤْمِنُونَ
و بهدرستی برای آنان کتابی آوردیم که آن را بر دانش (دیگران) برتری دادیم، که برای گروهی که ایمان میآورند، هدایت و رحمت است.
آیه ۵۳
هَلْ یَنظُرُونَ إِلَّا تَأْوِیلَهُ ۚ یَوْمَ یَأْتِی تَأْوِیلُهُ یَقُولُ الَّذِینَ نَسُوهُ مِن قَبْلُ قَدْ جَاءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّ ۖ فَهَل لَّنَا مِن شُفَعَاءَ فَیَشْفَعُوا لَنَا أَوْ تُرَدُّ فَتَعْمَلَ غَیْرَ الَّذِی کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ۚ قَدْ خَسِرَتْ أَنفُسُهُمْ وَضَلَّ عَنْهُم مَّا کَانُوا یَفْتَرُونَ
آیا جز تأویل و تحقق آن (قیامت) منتظرند؟ هنگامی که تأویل آن فرارسد، کسانی که پیش از آن (آیات را) فراموش کرده بودند، میگویند: «بهراستی فرستادگان پروردگار ما با حق آمده بودند»؛ پس آیا برای ما شفیعی هست که برای ما شفاعت کند، یا (به سوی دنیا) بازگردیم تا غیر از آنچه انجام میدادیم، عمل کنیم؟ بهراستی که خودشان زیان کردند و آنچه را که (به دروغ) میساختند، از آنان گم شد.
آیه ۵۴
إِنَّ رَبَّکُمُ اللَّهُ الَّذِی خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ فِی سِتَّهِ أَیَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَىٰ عَلَى الْعَرْشِ ۖ یُغْشِی اللَّیْلَ النَّهَارَ یَطْلُبُهُ حَثِیثًا ۖ وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ وَالنُّجُومَ مُسَخَّرَاتٍ بِأَمْرِهِ ۗ أَلَا لَهُ الْخَلْقُ وَالْأَمْرُ ۗ تَبَارَکَ اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِینَ
همانا پروردگار شما خداوندی است که آسمانها و زمین را در شش روز آفرید، سپس بر عرش استیلا یافت؛ شب را که با شتاب بر دنبال روز میرود، بر آن میافکند، و خورشید و ماه و ستارگان را به فرمان خود مسخّر کرده است. آگاه باشید که آفرینش و فرماندهی تنها از آنِ اوست؛ بزرگ و والاست خداوند، پروردگار جهانیان.
آیه ۵۵
ادْعُوا رَبَّکُمْ تَضَرُّعًا وَخُفْیَهً ۚ إِنَّهُ لَا یُحِبُّ الْمُعْتَدِینَ
پروردگارتان را با فروتنی و پنهانی بخوانید؛ همانا او ستمکاران را دوست ندارد.
آیه ۵۶
وَلَا تُفْسِدُوا فِی الْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلَاحِهَا وَادْعُوهُ خَوْفًا وَطَمَعًا ۚ إِنَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَرِیبٌ مِّنَ الْمُحْسِنِینَ
و در زمین پس از اصلاح آن، فساد مکنید؛ و او را با ترس و امید بخوانید؛ همانا رحمت خدا به نیکوکاران نزدیک است.
آیه ۵۷
وَهُوَ الَّذِی یُرْسِلُ الرِّیَاحَ بُشْرًا بَیْنَ یَدَیْ رَحْمَتِهِ ۖ حَتَّىٰ إِذَا أَقَلَّتْ سَحَابًا ثِقَالًا سُقْنَاهُ لِبَلَدٍ مَّیِّتٍ فَأَنزَلْنَا بِهِ الْمَاءَ فَأَخْرَجْنَا بِهِ مِن کُلِّ الثَّمَرَاتِ ۚ کَذَٰلِکَ نُخْرِجُ الْمَوْتَىٰ لَعَلَّکُمْ تَذَکَّرُونَ
و اوست که بادها را پیش از آمدن رحمتش (باران) به مژده میفرستد، تا هنگامی که ابرها را سنگین کرد، آنها را به سوی سرزمینی مرده میبریم و با آن باران فرود میآوریم، پس از آن با آن باران از هر گونه میوهای بیرون میآوریم؛ اینگونه مردگان را (از خاک) بیرون میآوریم، باشد که پند گیرید.
انتهای خبر/
