به گزارش پایگاه خبری تحلیلی 《طلوعکنارک 》حکمت صد و چهارم :
وَ عَنْ نَوْفٍ الْبَکَّائِیِّ [الْبَکَالِیِّ] قَالَ: رَأَیْتُ أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) ذَاتَ لَیْلَهٍ وَ قَدْ خَرَجَ مِنْ فِرَاشِهِ فَنَظَرَ [إِلَى] فِی النُّجُومِ، فَقَالَ لِی یَا نَوْفُ أَ رَاقِدٌ أَنْتَ أَمْ رَامِقٌ؟ فَقُلْتُ بَلْ رَامِقٌ [یَا أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ]. قَالَ: یَا نَوْفُ طُوبَى لِلزَّاهِدِینَ فِی الدُّنْیَا، الرَّاغِبِینَ فِی الْآخِرَهِ، أُولَئِکَ قَوْمٌ اتَّخَذُوا الْأَرْضَ بِسَاطاً وَ تُرَابَهَا فِرَاشاً وَ مَاءَهَا طِیباً وَ الْقُرْآنَ شِعَاراً وَ الدُّعَاءَ دِثَاراً، ثُمَّ قَرَضُوا الدُّنْیَا قَرْضاً عَلَى مِنْهَاجِ الْمَسِیحِ. یَا نَوْفُ إِنَّ دَاوُدَ (علیه السلام) قَامَ فِی مِثْلِ هَذِهِ السَّاعَهِ مِنَ اللَّیْلِ، فَقَالَ إِنَّهَا لَسَاعَهٌ لَا یَدْعُو فِیهَا عَبْدٌ إِلَّا اسْتُجِیبَ لَهُ، إِلَّا أَنْ یَکُونَ عَشَّاراً أَوْ عَرِیفاً أَوْ شُرْطِیّاً أَوْ صَاحِبَ عَرْطَبَهٍ وَ هِیَ الطُّنْبُورُ أَوْ صَاحِبَ [کُوبَهٍ] کَوْبَهٍ وَ هِیَ الطَّبْلُ.
خبر از نوف بکالى است که گفت: شبى امیر المؤمنین علیه السلام را دیدم از بسترش بیرون شد، به ستارگان دیده دوخت، سپس به من گفت: اى نوف خوابى یا بیدار؟ گفتم: بیدارم یا امیر المؤمنین، فرمود: اى نوف، خوشا به حال زاهدان در دنیا، و دلدادگان به آخرت. آنان مردمى هستند که زمین را فرش، و خاکش را بستر، و آبش را شربت خوشگوار قرار دادند، قرآن را لباس دل، و دعا را جامه رو نموده، و دنیا را بر طریقه مسیح از خود بریدند چه بریدنى. اى نوف، داود علیه السّلام در مانند این ساعت از شب برخاست و گفت: این ساعتى است که عبد در این ساعت دعا نمى کند مگر اینکه مستجاب شود، مگر دعاى باج گیر، یا گزارشگر وضع مردم به حاکم ستمگر، یا داروغه ظالم، یا نوازنده عرطبه یعنى طنبور، و کوبه یعنى طبل. و گفته شده: عرطبه طبل، و کوبه طنبور است.
انتهای خبر/
