به گزارش پایگاه خبری تحلیلی《طلوعکنارک》حکمت صد و بیست و دوم
امیر المومنین علی (علیه السلام):
وَ تَبِعَ جِنَازَهً فَسَمِعَ رَجُلًا یَضْحَکُ، فَقَالَ: کَأَنَّ الْمَوْتَ فِیهَا عَلَى غَیْرِنَا کُتِبَ، وَ کَأَنَّ الْحَقَّ فِیهَا عَلَى غَیْرِنَا وَجَبَ، وَ کَأَنَّ الَّذِی نَرَى مِنَ الْأَمْوَاتِ سَفْرٌ عَمَّا قَلِیلٍ إِلَیْنَا رَاجِعُونَ، نُبَوِّئُهُمْ أَجْدَاثَهُمْ وَ نَأْکُلُ تُرَاثَهُمْ کَأَنَّا مُخَلَّدُونَ بَعْدَهُمْ، ثُمَّ قَدْ نَسِینَا کُلَّ وَاعِظٍ وَ وَاعِظَهٍ وَ رُمِینَا بِکُلِّ فَادِحٍ وَ جَائِحَهٍ.
حضرت امیرالمومنین علی بن ابی طالب (علیه السلام) می فرمایند:
پى جنازه اى (که به گورستان مى بردند) مى رفت شنید که مردى مى خندد، پس (در ترغیب به خوهاى پسندیده) فرمود:
گویا مردن در دنیا بر غیر ما نوشته شده، و گویا حقّ (مرگ) در دنیا بر غیر ما لازم گشته، و گویا مرده هایى که مى بینیم (هر روز مى روند) مسافرینى هستند که بزودى بسوى ما برمیگردند ایشان را در قبرهاشان مى گذاریم، و داراییشان را مى خوریم، مانند آنکه ما پس از آنها جاوید خواهیم ماند که پند دهنده ها (زن و مرد از مردگان) را فراموش کردیم، و بهر آفت و زیانى گرفتار شدیم.
انتهای خبر/
