به گزارش پایگاه خبری تحلیلی《طلوعکنارک》حجتالاسلام والمسلمین مصطفی کوچکزایی مسئول دفتر نمایندگی ولی فقیه در سپاه کنارک، در تحلیلِ رویدادهای تاریخی دوران امامت امام حسن مجتبی (ع)، با اشاره به ضرورتِ بازخوانیِ دقیقِ صلح آن حضرت، بیان کرد: «بسیاری از تحلیلهای سطحی، صلح امام حسن (ع) را به ضعفِ نظامی یا کمبودِ نفرات نسبت میدهند؛ در حالی که این نگاه، غفلت از یک استراتژیِ دقیقِ سیاسی است. امام (ع) در شرایطی که نفاق در بدنهی سپاه کوفه رسوخ کرده بود، با این تصمیم، دست به جراحیِ بزرگی زد تا ریشهی تشیع در طوفانِ خیانتها نخشکد.»
صلح به مثابه رفراندومِ حقانیت
این کارشناسِ مذهبی با تاکید بر اینکه صلح امام حسن (ع) یک «رفراندومِ تاریخی» بود، تصریح کرد: «معاویه خود را خلیفه میخواند و در پوششِ اسلام، به دنبالِ سلطنت بود. اگر امام (ع) در آن شرایطِ غبارآلود با معاویه میجنگید، نبردِ «حق و باطل» به نبردِ «دو قدرتِ طالبِ حکومت» تقلیل مییافت. امام حسن (ع) با پذیرشِ هوشمندانهی صلح، معاویه را در مقابلِ مطالباتِ اسلامیِ متنِ قرارداد قرار داد؛ صلحی که با بندهای دقیقِ خود، مشروعیتِ موروثی کردنِ خلافت را مستقیماً هدف گرفت و معاویه را مجبور کرد که در عمل، دروغین بودنِ ادعاهای دینیاش را به اثبات برساند.
رسواییِ چهرهیِ نفاق در میدانِ عمل
حجتالاسلام کوچکزایی افزود: «جملهی معروفِ معاویه در کوفه که گفت “من برای نماز و روزه نجنگیدم، بلکه برای حکومت جنگیدم”، درست همان هدفی بود که امام حسن (ع) با صلحنامه به دنبالش بود. امام (ع) با این اقدام، نقاب از چهرهی نفاقِ اموی برداشت و به نسلهای بعد نشان داد که تفاوتِ میانِ «حکومتِ الهی» و «سلطنتِ موروثی» کجاست. این صلح، نه عقبنشینی از اصول، که عقبنشینیِ تاکتیکی برای حفظِ جبههیِ حق بود تا کربلا در شرایطی دیگر رقم بخورد.
وی در بخش دیگری از سخنان خود، صلحِ امام حسن (ع) را الگویی برای حکمرانیِ خردمندانه دانست و خاطرنشان کرد: «امروز نیز در تقابل با استکبار جهانی، ما به همان «عقلانیتِ حسنی» نیاز داریم. صلحِ امام حسن (ع) به ما میآموزد که گاهی «سکوتِ مصلحتآمیز» و مدیریتِ فشار، از فریادهای بیسرانجام بُرندهتر است. اگر امروز نظامِ مقدسِ ما با قدرت از اصولِ خود دفاع میکند، ریشه در همین مکتب دارد که میداند کجا باید شمشیر کشید و کجا با «صلحِ قهرمانانه» دشمن را در بنبستِ اخلاقی قرار داد.
وی در پایان با تاکید بر اینکه صلحِ کریمِ اهلبیت (ع)، بسترسازِ حماسهی عاشورا بود، گفت: اگر صلحِ امام حسن (ع) نبود، معاویه تمامیِ یارانِ مخلصِ اهلبیت را در میدانِ نبردِ نابرابر به مسلخ میبرد. این صلح، نیمی از یک پروژهیِ بزرگِ الهی بود که نیمهیِ دیگرش در کربلا به ثمر نشست. وظیفهیِ ما امروز این است که این صلابتِ نهفته در صلحِ امام حسن (ع) را برای جامعهیِ امروز و بهویژه نسلِ جوان تبیین کنیم؛ صلحی که اگرچه تلخ بود، اما شیرینیِ بصیرت را برای تاریخِ اسلام به ارمغان آورد.
انتهای خبر/
