به گزارش پایگاه خبری تحلیلی《طلوعکنارک》حکمت صدو نود و یک (بخش اول):
قَالَ امیر المومنین (علیه السلام):
إِنَّمَا الْمَرْءُ فِی الدُّنْیَا غَرَضٌ تَنْتَضِلُ فِیهِ الْمَنَایَا وَ نَهْبٌ تُبَادِرُهُ الْمَصَائِبُ، وَ مَعَ کُلِّ جُرْعَهٍ شَرَقٌ وَ فِی کُلِّ أَکْلَهٍ غَصَصٌ؛ وَ لَا یَنَالُ الْعَبْدُ نِعْمَهً إِلَّا بِفِرَاقِ أُخْرَى، وَ لَا یَسْتَقْبِلُ یَوْماً مِنْ عُمُرِهِ إِلَّا بِفِرَاقِ آخَرَ مِنْ أَجَلِهِ
حضرت امیر المومنین علی بن ابی طالب(علیه السلام) می فرماید:
آدمى در این دنیا همانند هدفى است که تیرهاى مرگ به سوى آن روان است، یا چون متاعى است که رنجها و محنتها براى ربودنش، پیشدستى کنند هر جرعه آبش، گلوگیر شود و هر لقمه اش در حلق بماند.
هیچ بنده اى نعمتى را فراچنگ نیاورد، مگر آنکه، نعمت دیگرى را از دست بدهد و به استقبال هیچ روزى از روزهاى عمرش نرود، مگر آنکه، یک روز از عمرش را سپرى سازد.
انتهای خبر/
