به گزارش پایگاه خبری تحلیلی《طلوعکنارک》حجتالاسلام والمسلمین مصطفی کوچکزایی کارشناس سیاسی بیان کرد: دوازدهم فروردین سال ۱۳۵۸ یکی از نقاط شاخص در تاریخ انقلاب اسلامی ایران است، در این روز، نتیجه همهپرسی تعیین نوع حکومت اعلام شد و مردم نظام «جمهوری اسلامی ایران» را انتخاب کردند، این رأیگیری تنها ۴۷ روز پس از ۲۲ بهمن، یعنی پیروزی انقلاب، برگزار شد و از همین رو فاصله زمانی کوتاهش نشان میدهد که نقش مردم در تعیین ساختار سیاسی کشور بسیار پررنگ بوده است.
وی افزود: طبق روایت تاریخی، نظامی که در این روز اعلام شد سه پایه داشت: جمهوریت و مردمسالاری، اسلامیت، و ایران. این سه عنصر در کنار هم قرار گرفتند و نام رسمی حکومت «جمهوری اسلامی ایران» در قانون اساسی ثبت شد. بنابراین ساختار جدید بر پایه ترکیب این سه رکن تعریف میشد.
کوچکزایی ادامه داد: بر اساس گزارشهای رسمی آن زمان، بیش از ۹۸ درصد رأیدهندگان گزینه «جمهوری اسلامی» را انتخاب کردند، این روز بعدها با عنوان «روز جمهوری اسلامی» شناخته شد و بخش مهمی از تاریخ انقلاب را تشکیل داد، علاوه بر این، تأکید میشود که ساختار جدید از برخی الگوهای تاریخی همچون حکومت نبوی و علوی الهام گرفته بود و رهبری آن بر عهده فقیه مجتهد گذاشته شد.
وی افزود: شعار «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی» یکی از شناختهشدهترین شعارهای دوران انقلاب بود، بسیاری از مردم در نقاط مختلف کشور این شعار را سر میدادند، در نگاه تاریخی، این شعار خواستار ایجاد نظامی بود که استقلال و آزادی سیاسی را با ارزشهای اعتقادی و اجتماعی پیوند بزند، بنابراین شکلگیری نظام جدید را میتوان در امتداد همین مطالبه عمومی دانست.
کارشناس سیاسی ادامه داد: یکی از نکات قابل توجه در بررسی تاریخی این دوره، مشارکت مستمر مردم در عرصههای مختلف است طبق اسناد موجود، پس از همهپرسی، به طور متوسط هر یک سال و چند ماه یکبار انتخابات برگزار شد و مردم در آن حضور داشتند، این حضور بهعنوان نشانه مشارکت در تعیین سرنوشت کشور و انجام وظیفه اجتماعی تعبیر میشد.
کوچکزایی خاطرنشان کرد: در منابع تاریخی روایتهایی وجود دارد که نشان میدهد مردم در کنار نیروهای مسلح در دورههای مختلف نقشآفرینی کردهاند، برای نمونه، در بازتابهای رسانهای و مستندات، به رویدادهایی مانند جنگهای کوتاهمدت، ناآرامیهای سالهای مختلف و حملات خارجی اشاره شده است، در این موارد، توصیفهایی از مشارکت مردم در پشتیبانی، داوطلبی، حضور میدانی و کمکرسانی ارائه میشود.
وی در پایان گفت: در بخشهای مختلف اسناد، از نقش زنان – بهخصوص مادران و همسران افرادی که درگیر دفاع بودند – بهعنوان نمونههایی از فداکاری، پشتیبانی و مشارکت اجتماعی یاد شده است، روایتها این طبقه را بهعنوان افرادی معرفی میکنند که در پشت جبههها یا در فعالیتهای حمایتی حضور داشتند و نقش تربیتی و اجتماعی مهمی ایفا کرد.
انتهای خبر/
