به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «طلوعکنارک» هر روز صبح یک صفحه قرآن بخوانیم.
—
آیه ۱۰۴:
وَمَا تَسْأَلُهُمْ عَلَیْهِ مِنْ أَجْرٍ ۚ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِکْرٌ لِّلْعَالَمِینَ
و تو از آنان (در برابر رسالت) هیچ پاداشی نمیخواهی؛ آن (قرآن) جز یادآوری (و اندرزی) برای جهانیان نیست.
آیه ۱۰۵:
وَکَأَیِّن مِّنْ آیَهٍ فِی السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ یَمُرُّونَ عَلَیْهَا وَهُمْ عَنْهَا مُعْرِضُونَ
و چه بسا نشانهای در آسمانها و زمین که بر آن میگذرند و از آن رویگردانند.
آیه ۱۰۶:
وَمَا یُؤْمِنُ أَکْثَرُهُم بِاللَّهِ إِلَّا وَهُم مُّشْرِکُونَ
و بیشتر آنان به خدا ایمان نمیآورند، مگر آنکه (با او چیز دیگری را نیز) شریک میگیرند.
آیه ۱۰۷:
أَفَأَمِنُوا أَن تَأْتِیَهُمْ غَاشِیَهٌ مِّنْ عَذَابِ اللَّهِ أَوْ تَأْتِیَهُمُ السَّاعَهُ بَغْتَهً وَهُمْ لَا یَشْعُرُونَ
آیا ایمن شدند از اینکه پوششی از عذاب خدا آنان را فرا گیرد یا (ناگاه) قیامت به سراغشان آید، در حالی که نمیفهمند؟
آیه ۱۰۸:
قُلْ هَٰذِهِ سَبِیلِی أَدْعُو إِلَى اللَّهِ ۚ عَلَىٰ بَصِیرَهٍ أَنَا وَمَنِ اتَّبَعَنِی ۖ وَسُبْحَانَ اللَّهِ وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِکِینَ
بگو: «این است راه من؛ من و هر کس که از من پیروی کرده، (همه) با بصیرت (و آگاهی) به سوی خدا دعوت میکنیم؛ و پاک و منزّه است خدا و من از مشرکان نیستم.»
آیه ۱۰۹:
وَمَا أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِکَ إِلَّا رِجَالًا نُّوحِی إِلَیْهِم مِّنْ أَهْلِ الْقُرَىٰ ۗ أَفَلَمْ یَسِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَیَنظُرُوا کَیْفَ کَانَ عَاقِبَهُ الَّذِینَ مِن قَبْلِهِمْ ۗ وَلَدَارُ الْآخِرَهِ خَیْرٌ لِّلَّذِینَ اتَّقَوْا ۚ أَفَلَا تَعْقِلُونَ
و پیش از تو (نیز) نفرستادیم، مگر مردانی از اهل شهرها را که به آنان وحی میکردیم؛ آیا در زمین سیر نکردند تا ببینند فرجام کسانی که پیش از آنان بودند، چگونه بود؟ و بهیقین سرای آخرت برای پرهیزگاران بهتر است؛ آیا نمیاندیشید؟
آیه ۱۱۰:
حَتَّىٰ إِذَا اسْتَیْأَسَ الرُّسُلُ وَظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ کُذِّبُوا جَاءَهُمْ نَصْرُنَا فَنُجِّیَ مَن نَّشَاءُ ۖ وَلَا یُرَدُّ بَأْسُنَا عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِینَ
(پیامبران را یاری نکردیم) تا هنگامی که فرستادگان (از قوم خود) ناامید شدند و گمان کردند که (به آنان) دروغ گفته شده است، (در آن هنگام) یاری ما به آنان رسید؛ پس هر کس را خواستیم، نجات یافت؛ و عذاب ما از گروه مجرمان برگردانده نمیشود.
آیه ۱۱۱:
لَقَدْ کَانَ فِی قَصَصِهِمْ عِبْرَهٌ لِّأُولِی الْأَلْبَابِ ۗ مَا کَانَ حَدِیثًا یُفْتَرَىٰ وَلَٰکِن تَصْدِیقَ الَّذِی بَیْنَ یَدَیْهِ وَتَفْصِیلَ کُلِّ شَیْءٍ وَهُدًى وَرَحْمَهً لِّقَوْمٍ یُؤْمِنُونَ
بهراستی در سرگذشت آنان، عبرتی برای خردمندان است؛ (این قرآن) سخنی نیست که به دروغ ساخته شده باشد، بلکه تصدیقکننده (کتب) پیش از خود و بیانگر (و تفصیلدهنده) همه چیز و هدایت و رحمتی است برای گروهی که ایمان میآورند.
انتهای خبر /
