به گزارش پایگاه خبری تحلیلی 《طلوعکنارک 》حکمت صد و دوم:
امیر المومنین علی (علیه السلام): یَأْتِی عَلَى النَّاسِ زَمَانٌ لَا یُقَرَّبُ فِیهِ إِلَّا الْمَاحِلُ، وَ لَا یُظَرَّفُ فِیهِ إِلَّا الْفَاجِرُ، وَ لَا یُضَعَّفُ فِیهِ إِلَّا الْمُنْصِفُ؛ یَعُدُّونَ الصَّدَقَهَ فِیهِ غُرْماً، وَ صِلَهَ الرَّحِمِ مَنّاً، وَ الْعِبَادَهَ اسْتِطَالَهً عَلَى النَّاسِ؛ فَعِنْدَ ذَلِکَ یَکُونُ السُّلْطَانُ بِمَشُورَهِ [الْإِمَاءِ] النِّسَاءِ وَ إِمَارَهِ الصِّبْیَانِ وَ تَدْبِیرِ الْخِصْیَانِ.
حضرت امیرالمومنین علی بن ابی طالب (علیه السلام) می فرمایند:
زمانى بر مردم فرا مىرسد که تنها حیلهگرانِ سخنچین، مقرّبند وتنها فاجرانِ بدکار، ظریف ولطیف شمرده مىشوند و افراد باانصاف، ضعیف و ناتوان محسوب خواهند شد. در آن زمان کمک به نیازمندان خسارت و ضرر، و صله رحم (که حق مسلم خویشاوندان است) منت، و عبادت (که وظیفه هر انسانى در پیشگاه خداست) وسیله برترىجویى بر مردم خواهد بود. در آن زمان حکومت به مشورت زنان وفرمانروایى کودکان و تدبیر خواجههاست.
انتهای خبر/
