به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «طلوعکنارک» هر روز صبح یک صفحه قرآن بخوانیم.
—
آیه ۸۲:
فَلَمَّا جَاءَ أَمْرُنَا جَعَلْنَا عَالِیَهَا سَافِلَهَا وَأَمْطَرْنَا عَلَیْهَا حِجَارَهً مِّن سِجِّیلٍ مَّنضُودٍ
پس چون فرمان ما (به عذاب) فرا رسید، آن (شهر) را زیر و زبر کردیم و بر (سر) آن، سنگهایی از گلِ سختشده، پیاپی باراندیم.
آیه ۸۳:
مُّسَوَّمَهً عِندَ رَبِّکَ ۖ وَمَا هِیَ مِنَ الظَّالِمِینَ بِبَعِیدٍ
(این سنگها) نزد پروردگارت نشاندار بود؛ و این (عذاب) از ستمکاران دور نیست.
آیه ۸۴:
وَإِلَىٰ مَدْیَنَ أَخَاهُمْ شُعَیْبًا ۚ قَالَ یَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَکُم مِّنْ إِلَٰهٍ غَیْرُهُ ۖ وَلَا تَنقُصُوا الْمِکْیَالَ وَالْمِیزَانَ ۚ إِنِّی أَرَاکُم بِخَیْرٍ وَإِنِّی أَخَافُ عَلَیْکُمْ عَذَابَ یَوْمٍ مُّحِیطٍ
و به سوی (اهل) مدین، برادرشان شعیب را (فرستادیم). گفت: «ای قوم من! خدا را بپرستید که جز او معبودی ندارید؛ و پیمانه و ترازو را کم مکنید؛ من شما را در خوشی (و نعمت) میبینم و بر شما از عذاب روزی فراگیر میترسم.»
آیه ۸۵:
وَیَا قَوْمِ أَوْفُوا الْمِکْیَالَ وَالْمِیزَانَ بِالْقِسْطِ ۖ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْیَاءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا فِی الْأَرْضِ مُفْسِدِینَ
«و ای قوم من! پیمانه و ترازو را به عدالت کامل کنید و از (حقوق) مردم، چیزی را نکاهید و در زمین به فساد نکوشید.»
آیه ۸۶:
بَقِیَّتُ اللَّهِ خَیْرٌ لَّکُمْ إِن کُنتُم مُّؤْمِنِینَ ۚ وَمَا أَنَا عَلَیْکُم بِحَفِیظٍ
«بازمانده (و حلال) خدا (پس از ادا کردن حق مردم) برای شما بهتر است، اگر ایمان دارید؛ و من بر شما نگهبان (و موظف به اجبار) نیستم.»
آیه ۸۷:
قَالُوا یَا شُعَیْبُ أَصَلَاتُکَ تَأْمُرُکَ أَن نَّتْرُکَ مَا یَعْبُدُ آبَاؤُنَا أَوْ أَن نَّفْعَلَ فِی أَمْوَالِنَا مَا نَشَاءُ ۖ إِنَّکَ لَأَنتَ الْحَلِیمُ الرَّشِیدُ
گفتند: «ای شعیب! آیا نمازت به تو فرمان میدهد که ما آنچه را پدرانمان میپرستیدند، رها کنیم یا در اموال خود آنچه میخواهیم انجام ندهیم؟ به راستی که تو (همان) بردبارِ رشدیافتهای!» (این را از روی تمسخر گفتند.)
آیه ۸۸:
قَالَ یَا قَوْمِ أَرَأَیْتُمْ إِن کُنتُ عَلَىٰ بَیِّنَهٍ مِّن رَّبِّی وَرَزَقَنِی مِنْهُ رِزْقًا حَسَنًا ۚ وَمَا أُرِیدُ أَنْ أُخَالِفَکُمْ إِلَىٰ مَا أَنْهَاکُمْ عَنْهُ ۚ إِنْ أُرِیدُ إِلَّا الْإِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُ ۚ وَمَا تَوْفِیقِی إِلَّا بِاللَّهِ ۚ عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ وَإِلَیْهِ أُنِیبُ
گفت: «ای قوم من! آیا دیدید اگر من از سوی پروردگارم بر دلیل روشنی باشم و او از جانب خود روزی نیکویی به من داده باشد (آیا شایسته است که شما را به گناه وادارم؟) و من نمیخواهم شما را از چیزی بازدارم، در حالی که خود مرتکب آن شوم؛ من فقط تا آنجا که توان دارم، میخواهم (کارتان را) اصلاح کنم؛ و توفیق من جز به خدا نیست؛ بر او توکل کردم و به سوی او بازمیگردم.»
انتهای خبر /
