به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «طلوعکنارک» هر روز صبح یک صفحه قرآن بخوانیم.
—
آیه ۳۸:
وَیَصْنَعُ الْفُلْکَ وَکُلَّمَا مَرَّ عَلَیْهِ مَلَأٌ مِّن قَوْمِهِ سَخِرُوا مِنْهُ ۚ قَالَ إِن تَسْخَرُوا مِنَّا فَإِنَّا نَسْخَرُ مِنکُمْ کَمَا تَسْخَرُونَ
و (نوح) کشتی را میساخت؛ و هر بار که گروهی از اشراف قومش بر او میگذشتند، او را مسخره میکردند. (نوح) گفت: «اگر ما را مسخره کنید، ما نیز شما را مسخره خواهیم کرد، همانگونه که شما (ما را) مسخره میکنید.»
آیه ۳۹:
فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ مَن یَأْتِیهِ عَذَابٌ یُخْزِیهِ وَیَحِلُّ عَلَیْهِ عَذَابٌ مُّقِیمٌ
«پس به زودی خواهید دانست که عذاب رسواکننده بر چه کسی خواهد آمد و عذابی پایدار بر (سر) او فرود میآید.»
آیه ۴۰:
حَتَّىٰ إِذَا جَاءَ أَمْرُنَا وَفَارَ التَّنُّورُ قُلْنَا احْمِلْ فِیهَا مِن کُلٍّ زَوْجَیْنِ اثْنَیْنِ وَأَهْلَکَ إِلَّا مَن سَبَقَ عَلَیْهِ الْقَوْلُ وَمَنْ آمَنَ ۚ وَمَا آمَنَ مَعَهُ إِلَّا قَلِیلٌ
تا هنگامی که فرمان ما (به عذاب) فرا رسید و تنور (از آب) جوشید، گفتیم: «از هر نوع (جانوری) دو تن (نر و ماده) و همچنین خانوادهات – جز کسانی که پیشتر (فرمان هلاکشان) صادر شده است – و کسانی را که ایمان آوردهاند، در آن (کشتی) سوار کن.» و جز اندکی (چهل نفر) با او ایمان نیاوردند.
آیه ۴۱:
وَقَالَ ارْکَبُوا فِیهَا بِسْمِ اللَّهِ مَجْرَاهَا وَمُرْسَاهَا ۚ إِنَّ رَبِّی لَغَفُورٌ رَّحِیمٌ
و (نوح) گفت: «در آن سوار شوید؛ به نام خدا، حرکت و توقف آن است؛ به راستی که پروردگار من آمرزنده و مهربان است.»
آیه ۴۲:
وَهِیَ تَجْرِی بِهِمْ فِی مَوْجٍ کَالْجِبَالِ وَنَادَىٰ نُوحٌ ابْنَهُ وَکَانَ فِی مَعْزِلٍ یَا بُنَیَّ ارْکَب مَّعَنَا وَلَا تَکُن مَّعَ الْکَافِرِینَ
و آن (کشتی) آنان را در میان موجهایی چون کوهها (بر آب) میبرد؛ و نوح پسرش را – که در کناری (از آنان) بود – ندا داد: «ای پسرک من! با ما سوار شو و با کافران مباش.»
آیه ۴۳:
قَالَ سَآوِی إِلَىٰ جَبَلٍ یَعْصِمُنِی مِنَ الْمَاءِ ۚ قَالَ لَا عَاصِمَ الْیَوْمَ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ إِلَّا مَن رَّحِمَ ۚ وَحَالَ بَیْنَهُمَا الْمَوْجُ فَکَانَ مِنَ الْمُغْرَقِینَ
گفت: «به زودی به کوهی پناه خواهم برد که مرا از آب نگه میدارد.» (نوح) گفت: «امروز هیچ نگهداری از فرمان خدا نیست، مگر کسی که (خدا) بر او رحم کند.» و موج میان آن دو جدایی افکند، پس (پسرش) از غرقشدگان بود.
آیه ۴۴:
وَقِیلَ یَا أَرْضُ ابْلَعِی مَاءَکِ وَیَا سَمَاءُ أَقْلِعِی وَغِیضَ الْمَاءُ وَقُضِیَ الْأَمْرُ وَاسْتَوَتْ عَلَى الْجُودِیِّ ۖ وَقِیلَ بُعْدًا لِّلْقَوْمِ الظَّالِمِینَ
و گفته شد: «ای زمین! آب خود را فرو بر؛ و ای آسمان! (باران خود را) بازدار.» و آب فروکش کرد و فرمان (خدا) به انجام رسید و (کشتی) بر (کوه) جودی آرام گرفت؛ و گفته شد: «دور باد (از رحمت خدا) گروه ستمکاران!»
آیه ۴۵:
وَنَادَىٰ نُوحٌ رَّبَّهُ فَقَالَ رَبِّ إِنَّ ابْنِی مِنْ أَهْلِی وَإِنَّ وَعْدَکَ الْحَقُّ وَأَنتَ أَحْکَمُ الْحَاکِمِینَ
و نوح پروردگارش را ندا داد و گفت: «پروردگارا! پسرم از خانواده من است و وعده تو (در نجات خانوادهام) حق است و تو بهترین داورانی.»
انتهای خبر /
