به گزارش پایگاه خبری تحلیلی 《طلوعکنارک》 هر روز صبح یک صفحه قرآن بخوانیم.
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِیمِ
آیه ۱
کهیعص
معنی: کاف، ها، یا، عین، صاد. (از حروف مقطعه قرآن کریم است و معنای دقیق آن را خداوند میداند.)
آیه ۲
ذِکْرُ رَحْمَتِ رَبِّکَ عَبْدَهُ زَکَرِیَّا
معنی: این یادآوری رحمتی است از سوی پروردگارت نسبت به بندهاش زکریا.
آیه ۳
إِذْ نَادَىٰ رَبَّهُ نِدَاءً خَفِیًّا
معنی: آنگاه که پروردگارش را پنهانی و در دل شب ندا داد.
آیه ۴
قَالَ رَبِّ إِنِّی وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّی وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَیْبًا وَلَمْ أَکُن بِدُعَائِکَ رَبِّ شَقِیًّا
معنی: گفت: پروردگارا! استخوانم سست شده و موی سرم از پیری سپید گشته است؛ و من هرگز در دعا کردن به درگاه تو، محروم و ناامید نبودهام.
آیه ۵
وَإِنِّی خِفْتُ الْمَوَالِیَ مِن وَرَائِی وَکَانَتِ امْرَأَتِی عَاقِرًا فَهَبْ لِی مِن لَّدُنکَ وَلِیًّا
معنی: و من از خویشاوندانم پس از خود بیم دارم و همسرم نازاست؛ پس از جانب خودت جانشینی به من عطا کن.
آیه ۶
یَرِثُنِی وَیَرِثُ مِنْ آلِ یَعْقُوبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِیًّا
معنی: که از من و خاندان یعقوب ارث ببرد و پروردگارا! او را مورد رضایت خود قرار ده.
آیه ۷
یَا زَکَرِیَّا إِنَّا نُبَشِّرُکَ بِغُلَامٍ اسْمُهُ یَحْیَىٰ لَمْ نَجْعَل لَّهُ مِن قَبْلُ سَمِیًّا
معنی: ای زکریا! ما تو را به پسری بشارت میدهیم که نامش یحیی است و پیش از این، کسی را همنام او قرار ندادهایم.
آیه ۸
قَالَ رَبِّ أَنَّىٰ یَکُونُ لِی غُلَامٌ وَکَانَتِ امْرَأَتِی عَاقِرًا وَقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْکِبَرِ عِتِیًّا
معنی: گفت: پروردگارا! چگونه ممکن است برای من پسری باشد، در حالی که همسرم نازاست و من نیز از شدت پیری به نهایت ناتوانی رسیدهام؟
آیه ۹
قَالَ کَذَٰلِکَ قَالَ رَبُّکَ هُوَ عَلَیَّ هَیِّنٌ وَقَدْ خَلَقْتُکَ مِن قَبْلُ وَلَمْ تَکُ شَیْئًا
معنی: فرمود: چنین است؛ پروردگارت گفته که این کار بر من آسان است. من پیش از این تو را آفریدم، در حالی که چیزی نبودی.
آیه ۱۰
قَالَ رَبِّ اجْعَل لِّی آیَهً قَالَ آیَتُکَ أَلَّا تُکَلِّمَ النَّاسَ ثَلَاثَ لَیَالٍ سَوِیًّا
معنی: زکریا گفت: پروردگارا! نشانهای برای من قرار بده. خداوند فرمود: نشانهات این است که سه شب، با آنکه سالم هستی، نتوانی با مردم سخن بگویی.
آیه ۱۱
فَخَرَجَ عَلَىٰ قَوْمِهِ مِنَ الْمِحْرَابِ فَأَوْحَىٰ إِلَیْهِمْ أَن سَبِّحُوا بُکْرَهً وَعَشِیًّا
معنی: پس زکریا از محراب عبادتش به سوی قوم خود بیرون آمد و با اشاره به آنان فهماند که صبح و شام خداوند را تسبیح و ستایش کنند.









































