به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «طلوعکنارک»، فرهنگ اسلامی سرشار از آداب نیکوست که اطعام و دعوت مؤمنان بر سر سفرههای افطار در ماه رمضان، یکی از برجستهترین آنهاست، این سنت دیرینه، که ریشه در اعتقادات بنیادین دارد، تنها یک عمل اجتماعی نیست، بلکه تجلیگاه هدف والای توجه به طبقات نیازمند و تقویتکننده پیوندهای اجتماعی و وحدت جامعه ایمانی است؛ رویکردی که منابعی نظیر *تسنیم* نیز بر آن تأکید دارند.
سلوک ایثارگرانه اهلبیت (ع) در قرآن
نشانههای این سلوک اخلاقی در عالیترین سطح، در کلام وحی تبلور یافته است، آیات ۵ الی ۸ سوره انسان (دهر) به رفتارهای خالصانه اهل بیت (ع) اشاره دارد که بر اساس آن، آنان غذای خود را با وجود نیاز شخصی، به مسکین، یتیم و اسیر تقدیم میکردند، این ایثار صرفاً برای کسب رضایت الهی بود، تا جایی که این بخشش شامل یک فرد غیرمسلمانِ اسیر نیز میشد. نتیجه این درجه از خلوص، جایگاه رفیع «ابرار» است که خداوند به آنان اعطا فرموده است.
عظمت معنوی افطاری دادن در احادیث
فضیلت افطاری دادن به روزهداران در کلام پیشوایان دین جایگاهی بیبدیل دارد:
پیامبر اکرم (ص): «کسی که با مال کسب حلال در ماه رمضان روزهداری را افطاری دهد، فرشتگان در تمام شبهای رمضان بر او صلوات میفرستند و در شب قدر جبرئیل با او مصافحه میکند که موجب نرم شدن قلب و افزایش اشک میشود.»
امام صادق (ع) (به سدیر): «ارزش افطاری دادن به یک مسلمان معادل آزاد کردن یکی از فرزندان اسماعیل است (حتی اگر توانایی آزاد کردن بنده نباشد).»
امام موسی بن جعفر (ع): «افطاری دادن به برادر روزهدار از خود روزه فرد با فضیلتتر است.»
آداب و منوی افطار در سیره نبوی
در سیره عملی پیامبر اعظم (ص)، رعایت اصول بهداشتی و تغذیهای در هنگام گشودن روزه مشهود است، دعای ایشان هنگام افطار چنین بود: «اللهم لک صمنا علی رزقک افطرنا فتقبله منا، ذهب الظما و ابتلت العروق و بقی الاجر.»
از منظر کیفیت خوراک، ایشان معمولاً افطار را با آب و خرما یا آب و رطب آغاز میکردند و اگر شیرینی در دسترس نبود، از شکر گرفتهشده از نی استفاده مینمودند، تأکید شده است که مصرف آب ولرم برای سلامتی کبد، معده، حفظ طراوت دهان و دندان، و تقویت چشم بسیار مفید است، همچنین در کتاب مکارم انس ذکر شده است که غذای اصلی ایشان گاهی شربتی بود که نان در آن حل شده بود. در روایتی از امام باقر (ع) در کتاب کافی (از ابن قداح) آمده است که: «پیامبر (ص) نخستین چیز را خرما (تازه یا خشک) قرار میدادند، یا با آب یا کشمش افطار میکردند اگر شیرینی نبود.» و همچنین نقل است که امام علی (ع) تمایل داشتند با شیر افطار کنند.
الگوی بخشندگی در اطعامدهی
الگوبرداری از سیره ائمه در افطاری دادن به دیگران نیز سرمشقی بینظیر است:
امام سجاد (ع): ایشان دستور میدادند گوسفندی برای طبخ آبگوشت آماده شود. پس از آمادهسازی، ابتدا بوی آن را برای فقرا میفرستادند و خود با نان و خرما افطار میکردند.
امام صادق (ع): به خانههای افراد نیازمند مراجعه کرده و به آنها نان و خرما میدادند و بر اهمیت افطاری دادن در ماه رمضان تأکید میفرمودند.
امام علی (ع): روزی پس از مهیا شدن غذای مورد علاقهشان (جگر کباب شده با نان نرم)، آن را به سائلی که بر در منزل ایستاده بود، بخشیدند.
انتهای خبر/
