به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «طلوعکنارک»، آیه ۲۵۸ سوره بقره میفرماید: متن عربی: > أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِی حَاجَّ إِبْرَاهِیمَ فِی رَبِّهِ أَنْ آتَاهُ اللَّهُ الْمُلْکَ إِذْ قَالَ إِبْرَاهِیمُ رَبِّیَ الَّذِی یُحْیِی وَیُمِیتُ قَالَ أَنَا أُحْیِی وَأُمِیتُ ۖ قَالَ إِبْرَاهِیمُ فَإِنَّ اللَّهَ یَأْتِی بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِهَا مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذِی کَفَرَ ۗ وَاللَّهُ […]
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «طلوعکنارک»، آیه ۲۵۸ سوره بقره میفرماید:
متن عربی:
> أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِی حَاجَّ إِبْرَاهِیمَ فِی رَبِّهِ أَنْ آتَاهُ اللَّهُ الْمُلْکَ إِذْ قَالَ إِبْرَاهِیمُ رَبِّیَ الَّذِی یُحْیِی وَیُمِیتُ قَالَ أَنَا أُحْیِی وَأُمِیتُ ۖ قَالَ إِبْرَاهِیمُ فَإِنَّ اللَّهَ یَأْتِی بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِهَا مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذِی کَفَرَ ۗ وَاللَّهُ لَا یَهْدِی الْقَوْمَ الظَّالِمِینَ
ترجمه فارسی:
> آیا ندیدی (آگاه نشدی) درباره کسی را که چون خداوند به او پادشاهی (قدرت و سلطنت) داده بود، با ابراهیم درباره پروردگارش محاجّه و ستیز کرد؟ هنگامی که ابراهیم گفت: «پروردگار من کسی است که زنده میکند و میمیراند.» (آن شخص متکبر) گفت: «من (هم) زنده میکنم و میمیرانم.» ابراهیم گفت: «پس خداوند خورشید را از مشرق (مشرق) میآورد، تو آن را از مغرب (مغرب) بیاور.» پس آن کافر مبهوت و (زبانش) بند آمد. و خداوند گروه ستمکاران را هدایت نمیکند.
تفسیر اجمالی آیه
این آیه حکایت یکی از مناظرات مشهور حضرت ابراهیم (ع) با یک پادشاه ستمکار و مستکبر است. اگرچه برخی مفسران این شخص را نمرود بن کنعان دانستهاند، اما مهمتر از نام شخص، درس بزرگی است که این گفتگو به ما میدهد:
۱.ادعای قدرت در برابر قدرت مطلق: طرف مقابل ابراهیم (ع) که به قدرت دنیوی (مُلک) تکیه کرده بود، ادعا کرد که میتواند همان کاری را بکند که ابراهیم (ع) ادعای پروردگارش میکرد؛ یعنی زنده کردن و میراندن.
2.بیان برهان قاطع: ابراهیم (ع) برای شکستن این ادعای توخالی، به جای مقابله با قدرت محدود دنیوی آن شخص، او را به امری سپرد که کاملاً تحت سلطه خداوند و فراتر از توان هر مخلوقی بود: آوردن خورشید از مغرب.
3. نتیجه مناظره: چون آن شخص توانایی آوردن خورشید از مغرب را نداشت (که نشانه آشکار قدرت خداوندی است)، در برابر برهان منطقی و قطعی ابراهیم (ع) مبهوت شد و پاسخی برای ارائه نداشت.
4. نتیجه نهایی: آیه با این جمله پایان مییابد که «خداوند گروه ستمکاران را هدایت نمیکند.» این ستمکاری اشاره به ستم به خویشتن از طریق انکار حق و تکیه بر قدرتهای باطل دنیوی است که مانع پذیرش هدایت الهی میشود.
این آیه الگویی برای مواجهه با ستمگران و صاحبان قدرت است که با تکیه بر امکانات مادی، خود را در حد خدا میبینند.
انتهای خبر/
